_{اشک من پیرهنتو تر کرده                      
همه جا عطر تو پیچیده ولی                     
دل دیگه غربتو باور کرده           
مثل اون پرنده شکسته بال           
دل من بعد تو بی لونه شده               
با تو بیقراره و بی تو بیقراره     
دل من راست راستی دیوونه شده       
امشب هم میون این                    
خاطره های سردم                    
بی رمق دنبال اون                  
حادثه ای میگردم                    
که نفهمیدم وکی کجا                 
تو رو ازم گرفت                    
دست تو جدا شد و                   
نگاهتو گم کردم                    
چرا باید وقتی خونه دلت متروکه      
واسه در زدن بازم دنبال یک بهونه گشت
وقتی راه نداره چشمام              
به حریم قلب تو                    
چه جوری میشه پی یه فرصت دوباره گشت
اشک من پیرهنتو تر کرده            
همه جا عطر تو پیچیده ولی}           

_{دل دیگه غربتو باور کرده}            

کـجــاي ايـن جــنـگـل شــب   

سـرشــارم از هـــــوای تـــو

دسـت کدوم غزل بـدم           

دیدی گفتم که یه روز پر میکشی تو هوا    

دیدی گفتم                              

دیدی گفتم که تو هم میری به خاطره ها   

میاد اون روز که نمیگیری سراغ از ما     

میدونستم                              

میدونستم که دل سرد تو موندنی نیست      

خوندنی نیست                           

رفتی پر کشیدی دل نشست وگریست          

نمونده برام جز اشک چشم و دو گونه خیس    

دلی که بی نیاز همش فکر پرواز           

میخواد بذاره بره                       

قلبی که غم نداره همش فکر فراره         

موندن براش مشکله                      

دیدی گفتم دیدی گفتم                   

دیدی گفتم دیدی گفتم                    

دیدی گفتم که یه روز پر میکشی تو هوا    

دیدی گفتم                              

دیدی گفتم که یه روز میری بدون وداع     

نگفتم میری نمیگیری سراغ از ما           

دلی که بی نیاز همش فکر پرواز            

میخواد بذاره بره                       

قلبی که غم نداره همش فکر فراره          

موندن براش مشکله                      

دیدی گفتم دیدی گفتم                   

دیدی گفتم دیدی گفتم                   

                                تو که نیستی تا ببینی     

                                          گریه های هرشب من    

                                بی حضور  عاشق تو

                                          چه عجیبه گریه کردن      

                                تو که نیستی تا ببینی

                                          دل اسمون شکسته      

                              جاده تا صبح قیامت

                                         منو این پاهای خسته      

                               با عبور هر ستاره

                                        کوه سبز تو رو دیدم          

                              زیر قطره های بارون

                                         صدای پاتو شنیدم         

   دوستای گلم منتظر کامنت های شما هستماااا

يک کلام عاشقم ولي يک عمر اسير ... اسيري در يک قلب سرخ ...

آري من همان مجنون قصه هايم و يک عمر به دنبال ليلي چشم به راهم...

لحظه هاي سخت را پشت سر ميگذارم به عشق ليلايم ازهفت آسمان خواهم گذشت...

در جاده ها ، از سختي ها ميگذرم تا به مقصدم که همان خانه ليلايم است برسم...

آري عاشقم يک عاشق چشم به راه ،عاشقي که مدتهاست درغم انتظارنشسته است...

درآتش فاصله ها سوخته است ،در گلدان طاغچه تنهاييها شکسته است وهماني که تمام

درهاي دلتنگي ها بر روي او بسته است...

آري من همانم که به او ميگويند ديوانه .... به او ميگويند آواره....

من همانم که لحظه هايم را به  ياد عشقم سپري ميکنم ... با ياد اواشک مي ريزم و در

 کوچه دلتنگي ها نام مقدس او را فرياد ميزنم...

فرياد مي زنم تا تمام پنجره هاي خاموش با فرياد من روشن شوند وبگويند اين ديوانه

کيست؟ آري اين ديوانه همان هست که جايش در قصه ها بوده ...هماني است که نامش دراين دنيا مانده و يادش هميشه وهميشه يک عاقل را نيز مجنون

 ميکند... آري من همان عاشقم ، يک عاشق دلشکسته ....

همان عاشقي که به او ميگويند ديوانه"